NCN Forum

Ergens lang geleden was er een workshop bij Gijs Moonen in Berkel-Enschot. Daar maakte ik de bijgaande foto, hier geplaatst naar aanleiding van een andere vulpenfoto met commentaar. Ik was er in eerste instantie tevreden mee, maar toch krijg ik de foto niet helemaal zoals ik hem wil...

vulpen-6034 by Gert van den Berg, on Flickr

Beste Gert,
Ik kan met je meevoelen.
De spiegelende delen zijn lastig goed in beeld te krijgen, vooral als daarin belettering staat; net zo lastig als glas of juwelen.
Compositie:
De ligging van de pen op de dop lijkt me onnatuurlijk, ik leg mijn vulpen nooit zo neer.
De normale zicht-curve van linksonder naar rechtsboven leidt door het gedeelte zonder pen, maar door de schaduw: niet zo spannend .
Groeten, Gijs
Ps ik bezit alleen zwarte Scheaffer Targas, effen matzwart en nog lastiger dan de rode pen op jouw foto .

Dankjewel Gijs, het is een wat oudere foto, wellicht nog eens een poging wagen om het beter te doen. Persoonlijk vind ik het jammer dat de structuur van het papier niet goed uitkomt en dat de pen niet helemaal scherp is.

Voor verleggen van de scherpte zou je een tilt-objectief kunnen proberen.

Wat een práchtige vulpen!

Ik wilde hetzelfde zeggen als Hester: mooie pen!!

EN ook een mooie foto ervan, wat mij betreft. Van mij hoeft niet de hele pen scherp te zijn.

Ik heb pas ook zitten spelen met mn Mont Blanc Starwalker, maar kreeg 'm niet mooi op de foto. Glanzend zilver, transparante top en hoogglans zwart maken het best lastig!

Goh vulpennen veel mee geschreven met MB, Stipula, Visconti. Wat een tijd maar al lang geleden. Maar ontopic: fijne foto en prima vastgelegd!

Vulpen was aan mij niet besteed, meer inkt aan mijn handen dan in de pen.
Wat de foto betreft, ik kan er prima mee leven.

De Parker Duofold! De International of de Centennial uitvoering?
Prachtige vulpennen. Schrijven heerlijk, maar erg kostbaar. Maar zoiets koop je maar één keer in je leven!

Marceld schreef: vr mar 27 2026 2:41 pm Maar zoiets koop je maar één keer in je leven!

Daarna gebruik je een potlood of een Bic pen omdat je het afgeleerd bent?

Marceld schreef: vr mar 27 2026 2:41 pmMaar zoiets koop je maar één keer in je leven!

ehm, nou ja, ach.... Het probleem is dat het vaak niet bij één blijft.....

Ik heb een tweetal ladekastjes moeten maken voor mijn vulpennen. Zijn geen dure vulpennen (op een enkele na ), sommige (Chinese) basis-vulpennen zijn best goed (en mooi) en kosten van enkele euros tot hooguit een tientje of twee, maar dan wil je vaak ook meerdere kleuren en uitvoeringen hebben. En dan nog de inkten, da's ook al weer zoiets. Uiteindelijk gebruik je hooguit twee of drie, maar je blijft experimenteren.

Begonnen met de lei en griffel in de Eerste Klas der Lagere School, daarna gepromoveerd tot de kroontjes-pen met Gimborn Schoolinkt. Daarmee de in de tafeltjes ingebouwde inktpotjes (met schuifje) mogen vullen, maar alléén als je het lievelingetje van de Juf was (ik dus niet). Pas in de hogere klassen kwamen de vulpennen (Pelikano) in gebruik, met die blauwe Pelikan 4001 Königsblau inkt. Die was gelukkig goed uitwasbaar, want er werd vaak geknoeid en in die jaren was het al moeilijk genoeg voor een eenvoudig gezin met vijf kinderen om allen in de kleren te houden, en wassen moest nog met hand.

Vaak, als ik thuis achter de computer zit, dan trek ik vaak een laadje open, neem een vulpen en schrijf ik een bladzijde vol met wat willekeurige teksten. Zomaar voor de gein. Mijn kinderen begrijpen er helemaal niks van, die schrijven alleen afkortingen met twee duimen op een telefoonscherm, zij gebruiken enkel een pen als een keer een handtekening moet worden gezet. Anders nooit. Jammer....

Wat een jeugd sentiment. Wat hebben wij meegemaakt in de afgelopen jaren. Niks overschrijven maar delete. Wat was ik bij met een Nikon die automatisch kon scherp stellen. Nooit te laat voor een scherpe foto.

Grappig, dat een vulpen toch echt sentiment oproept. Bij andere pennen ervaar ik dat nooit. Zal wel komen omdat een vulpen toch als "net iets meer écht ene pen" ervaren wordt dan een balpen of fineliner oid.

In al mijn exploten of processen-verbaal schrijf ik nog met vulpen. Het zijn authentieke akten, er hangt een stevig prijskaartje aan die paar velletjes papier ook, dan mag het er ook wel een beetje fatsoenlijk uitzien

Ik heb ook jarenlang met vulpen geschreven. Tegenwoordig is de kwaliteit van mijn handschrift afgezakt naar abominabel, het enige dat ik nog schrijf is "bier en drop" op het boodschappenlijstje. Overigens hoor je een mooie vulpen van je geliefde cadeau te krijgen.

Ach, de getoonde vulpen is mijn eerste Parker vulpen, juist een kunststof Parker omdat ik vrij warme -dus zure en vochtige- handen heb. Daardoor vertoont een messing vulpen (en dat zijn de meeste, kunststof uitgesloten) binnen afzienbare tijd bultjes van corrosie. Ik had daar last van bij Lamy, Schaeffer, Mont Blanc en gelukkig niet bij Parker.
Inmiddels schijf ik niet veel meer, in mijn vak zette ik voorheen zo’n 400-450 parafen op een dag, soms wel 800 op een drukke dag en allemaal met watervaste donkerblauwe inkt omdat dat moest. Daarvoor heb ik eenzelfde excursie naar inkten meegemaakt als Thymen en mijn kleine verzameling (Parker) vulpennen koester ik nog steeds. Ook mijn diverse inktflessen zijn nog steeds gevuld.
Mijn handschrift is lelijk, maar als ik een balpen in mijn handen heb wordt het nog lelijker. En op den duur leer je hoe je een vulpen kunt vullen zonder te knoeien. Ik heb er dus toch nog steeds regelmatig één bij me.