Sinds enige tijd krijg ik de behoefte om terug naar de basis op het gebied van onze hobby. Toen ik in 1987 begon met fotograferen deed ik dat met een Praktica MTL3 en een 50mm lens waarbij alles volledig handmatig ging. Momenteel denk ik met heimwee terug aan de tijd dat je nog bij elke opname over de belichting nadacht en die instelde of controleerde en dat de scherpstelling handmatig werd gedaan.
Toen de digitale fotografie zijn intrede deed werd de levenscyclus van de fotoapparatuur ook steeds korter en daarin ging ik steeds vrolijk mee

. Nu ik sinds een paar jaar (en ook een paar jaar daarvoor) met een D3, AF-S 28-70 f/2.8, AF-S 80-200 f/2.8, AF-S 300 f/4, AF-D 50 f/1.8, AF-D 50 f/1.4, AF-D 85 f/1.8, SB-900, SB-800, SB-28, SB-26 (en ga nog maar even zo door) werk, krijg ik het gevoel dat ik alleen nog maar aan het "schieten" ben en steeds minder betrokken raak bij de tot standkoming van het beeld.
Dit geconstateerd hebbende krijg ik warme gevoelens voor het Leica M-systeem en in het bijzonder de M9. Gewoon rustiger werken, met minder apparatuur en minder gewicht en anoniemer als fotograaf aanwezig zijn op straat.
Voorlopig heb ik al mijn apparatuur waar ik weinig tot geen gebruik van maak reeds op marktplaats gezet, de body, SB900 28-70 en 80-200 blijven voorlopig nog even tot ik een definitieve keuze heb gemaakt.
Hebben jullie ook wel eens behoefte aan het fotografische onthaasten met bijbehorende consequenties?
Groet, Paul Verrips